Bilinçli olarak yaşadığım ilk kayıp oldu canım dedem. Ailemizin kalan
tek büyüğü, bizim en kıymetlimizdi. Onunla geçirdiğim her anın
kıymetini bilir, her görüşüm son defaymış gibi sarılır, sakallarını
okşar, yanaklarını öperdim. Sonra da alnımı uzatırdım çünkü "dedeler
alından öper"di...
O sadece benim değil tüm mahallenin dedesiydi aslında. Cebinden
şekeri eksik olmayan her gördüğü çocukla iki çift laf eden dedeydi.
Sadece kendi apartmanının değil yandaki, karşıdaki apartmanın çocukları
bile karnelerini aldı mı onda alırlardı soluklarını. Küçük büyük ayırt
etmez selamsız geçmezdi kimseleri. Geçene de kendisi kızardı, bir kafanı
kaldır bak etrafına diye. Yaşadığı son gününde bile çıkabildiği tek
dışarı yer olan balkonundan selam verdi geçenlere, seslendi
görmeyenlere. Herkesle edecek iki çift lafı vardı. 10 dakikalık
mesafedeki camiye gidebildiği eski günlerde dönüşü bir saati bulurdu
işte bu yüzden. Yedi cihanla barışık derler ya, öyleydi. Onu aramayanı
bile arardı defalarca hiç gocunmadan."Ben 3 kere aradım o beni aramadı"
diyen yeğenine "ne olur sanki bi daha ara, bin kere arasan ne olur ki"
dermiş. Markette, restoranda, sokakta ya da bizim arkadaşlarımızdan
olsun fark etmez, genç bir kız gördüğünde önce ellerini uzattırır
parmaklarına bakar, yüzük varsa "Allah tamamına erdirsin" diye, yoksa
"Allah ak yazı yazsın" diye dua ederdi. Yemeği, özellikle tatlıyı çok
severdi. Yemeğinin yarısını bıraksa da doydum diye, "ne tatlı yiyeceğiz"
diye sorardı mutlaka. O minicik midesinde tatlının yeri en baştan
ayrılırdı. Bir keresinde Ankara'dan dönmeden önce uğradığımda mantar
çorbası yapmıştım da ertesi gün sadece eline sağlık demek için aramış,
"o ne kadar nefis bir çorba öyle, içmeye doyamadım" demişti.
Hep iyi yanlar hatırlanır ya, hiç mi kötü yanı yoktu dedemin, elbette
vardı. Kimselere güvenmez, illa kendi kontrol ederdi her şeyi.
Kandırmak pek mümkün değildi. Merhabası, iki çift laf ettiği herkesi
arayıp konuşmak istemeye başlamıştı son zamanlarda. Kardeşimin
kayinpederi Uğur Amca'yı da pek sevmişti, kardeşimden telefonunu
kaydetmesini istemiş. Birazcık da annemin etkisiyle kardeşim kaydeder
gibi yapmış da etmemiş, geri vermiş telefonu. Bir bakmış ki kayıt yok.
Kardeşime kızmış, "Siz beni mi kandırıyorsunuz? Sizin elinizde telefon,
herkesi arayıp konuşuyorsunuz, benim neyim eksik, ben de konuşucam"
demiş. Bir de üstüne bizimkiler gibi akıllı telefon istemiş. Ömrü biraz
daha yetseydi Viber'dan görüntülü de konuşurduk herhalde. Bir de her
hastaneye yatışında hemşireleri birazcık bezdiriyordu. Aslında onlara
bile güvenmiyordu doğru ilacı veriyorlar mı diye. Yine de her şeyi
sormak için devamlı çağırırdı hemşireleri. Ispanak ve yoğurt ayrı
gelince yemekte, birlikte nasıl yiyeceğini sormuştu. Yoğurdu mu ıspanağa
dökmeli, ıspanağı mı yoğurda katmalı sorusu bizim için komik, hemşireler
içinse bayağı bezdirici bir anı olarak yerini aldı hafızalarda. Bir keresinde
de kardeşimle gece dışarı eğlenmeye çıkarken bize alkol almama sözü
verdirdiği için ikimiz de vişne sodaya talim olmuştuk bütün gece. Tabi
ondan sonra görünmeden kaçmayı başardık hep.
Yazmayı sevmem ondan geliyor diye düşünmüşümdür hep zira dedeciğim de
notlar alıp anıları ölümsüzleştirmeyi pek severdi. Ortaokuldaydım, Aşık
Veysel'in Dostlar Beni Hatırlasın kitabını almıştım evdeki kitaplıktan.
Arka kapağını açtığımda son sayfada benim doğum bilgilerimi içeren bir
yazı... Dedemin el yazısı altında doğumundan 16 gün sonrasının tarihi.
Onun ben 16 günlükken yazdığı yazıyı, 13 yaşıma geldiğimde ancak
bulabilmiştim. Ne annemlerin ne kimselerin haberi vardı bu yazıdan o
güne kadar.
Çok sevdiği bir yeğeni vardı Karaman'dan. Hafız olmuştu, hatta Kur'an
okumada birinciliği vardı. Dedem onu pek severdi, gururla söz ederdi
hep. Ne tesadüf ki cenazenin kalkacağı gün Ankara'da işi varmış, duyunca
koşmuş gelmiş mezarlığa. Mezarının başında güzel sesiyle duasını okudu,
arada sesi titredi. Vedalaşırken anlattı sesinin titremesinin nedenini.
Dedemi ziyarete geldiği son sefer dedem ona bir kaset vermiş, "dinle
bakalım tanıyabilecek misin" demiş. Bakmış küçük bir çocuk Kur'an
okuyor. Meğer dedem o 6 yaşındayken sesini kasede kaydetmiş de saklamış
yıllarca. O zamandan dermiş "bu çocuğun sesi pek güzel, çok güzel Kur'an
okuyor diye." Son ziyaretinde de ona vermiş kasedi hatıra olsun diye.
"Nasıl duygulanmayayım ben, eniştemin yeri bende bambaşkadır" diyerek
anlattı hikayeyi bize. Kim bilir kimlerde daha ne anıları vardır bilmediğimiz...
Birlikte
paylaştığımız anılarımızdan başka defalarca defalarca bıkmadan
dinlediğim onun yaşamından anıları var bir de. Karaman'ın Kılbasan
köyünde dünyaya gözlerini açarak başladığı yaşamı, acı tatlı bir çok
anıya sahne olmuş. Ilkokuldan sonra tahsil hayatına çobanlık arası
verince ortaokula dönüşü biraz geç olmuş. 18 yaşında kazık kadar bir
delikanlı olarak başladığı orta 1.sınıfta, hocaları onu okumaya niyeti
olmayan hayta öğrenci sanınca çok içerleyerek o meşhur sözünü geçirmiş
aklından: "Bir baba evladından, bir hoca talebesinden özür dilemez ama
ben öyle başarılı olacağım ki özür dilemiş kadar olacaksın hocam."
Nitekim öyle de olmuş, hocasının özel takdirini alarak 21 yaşında mezun
olmuş ortaokuldan. Daha okumak lazım deyip Ticaret Lisesi'ne devam etmiş,
24 yaşında da liseyi bitirmiş. Çok zorluklar çektiği için bir yandan
okur bir yandan da fabrikada çalışırmış. Yaza denk gelen bir ramazan
ayında hem çalışır hem oruç tutarken fabrikadan yorgun argın yurt
odasına gelmiş de iftara daha var deyip biraz uzanmış. Uyandığında ne
iftar kalmış ne de sahur. Aynı oruçla devam etmiş ertesi güne. Çoğu
zaman da zeytin ekmekle açarmış orucunu. O zor günlerin ardından Iş
Bankası'na girmiş. Çeşitli yerlerde görev yaptıktan sonra Ankara'ya
dönüp 2.Müdür olarak emekli olmuş. Son 40 yılını Ankara'da geçirmiş olsa da, Karamanını da Karamanlı olmayı da çok severdi. Ola ki göçmen biriyle
karşılaştı mı hemen sorardı aslen nerelisiniz diye. İllaki bulurdu
Karaman'la bağlantısını, "büyüklerine sor bak mutlaka Karamanlısınızdır" derdi. Kılbasan'dan Ankara'ya, çobanlıktan
bankacılığa uzanan başarı, azim ve şükür örneği oldu
dedeciğimin 87 yıllık uzun yaşamı benim için.
18 yaşındaki gencecik kızını kaybetmiş, oğlu yurt dışına gidince bir
de hasretlik eklenmiş yaşamına. Ardından hayat arkadaşı, anneannem ona
veda etmiş. Yine de güçlü durmuş ayakta. Hem de tüm sevgisini bizlere
vererek. Diğer iki torunu uzakta da olsa hiç ayırmadı bizlerden, aynı
büyük sevgiyle sevdi onları da. Özgem, Saygınım, Nedimem, Memedim,
Muratım, Selinim olduk biz onun için hep. Onunduk, ona ait, ondan bir
parçaydık hep. Biz mutlu olursak, yer içersek o daha da mutlu olurdu.
Maddi manevi her zaman yanımızda oldu ve bunu her an hissettirdi
bizlere. Tek biz değil bir sürü torunu vardı onun. Son yirmi yılına
eşlik eden eşinin torunları da, yardım ettiği nice öğrenci de onundu.
Herkese yetecek sevgisi vardı.
"Saygınımın da mürüvetini
göreyim" diye ederdi duasını. Nitekim öyle de oldu. Gelinini de gördü,
"Şeydam" olarak katıldı o da onun yüreğine. Defalarca prova ettiği
kıyafetini giyindi, dermansız ama istekli adımlarla geldi torununun
düğününe. Dedim ya tatlıyı çok severdi diye, pastasını yiyene kadar da
kaldı. Görmediği nice insanı gördü, her biriyle sohbet etti.
Ince adamdı yaşamının son gününe kadar. Her birimizin doğum gününü
sene başından o çok sevdiği takvim yapraklarına not ederdi. Arayıp hem
doğum günümüzü kutlar hem de hayırlı bir yaş için duamızı ederdi. Bu yıl
birkaç gün farkla alamadım duamı ama biliyorum ki o her an bizi
düşünür, bizim için en iyisini dilerdi Allah'tan.
Kaybettiği tüm yakınlarının da vefat tarihleri vardı takvim
yapraklarında. O günleri de hatırlar, dualarını eksik etmezdi. Öldüğü
gün biricik yavrusunun ölüm yıl dönümüydü. Vasiyetiydi çok önceden; doyamadan kaybettiği kızının, Hatice'sinin mezarına gömülmek istiyordu.
Kızının 42.ölüm yıl dönümünde duası yerine kendi gitti hediye olarak.
Şimdi aynı mezarda birlikte huzur içinde yatıyorlar.
Karamanlı Hasan Hüseyin Özkan, iyi ki gelmişsin bu dünyaya, iyi ki
benim dedem olmuşsun, iyi ki ben senin torunun olmuşum. Bana verdiğin
tüm sevgi için, nice eşsiz anımız için, kimsenin söyleyemeyeceği kadar
güzel "Özgem" deyişinin her defası için, her şey ama her şey için
teşekkür ederim Dedem. Öte tarafta görüşürüz... Seni çok seviyorum,
çok...