30 Haziran 2013 Pazar

Dedem Hasan Hüseyin Özkan'a... (07.01.1926-28.06.2013)


Bilinçli olarak yaşadığım ilk kayıp oldu canım dedem. Ailemizin kalan tek büyüğü, bizim en kıymetlimizdi. Onunla geçirdiğim her anın kıymetini bilir, her görüşüm son defaymış gibi sarılır, sakallarını okşar, yanaklarını öperdim. Sonra da alnımı uzatırdım çünkü "dedeler alından öper"di...

O sadece benim değil tüm mahallenin dedesiydi aslında. Cebinden şekeri eksik olmayan her gördüğü çocukla iki çift laf eden dedeydi. Sadece kendi apartmanının değil yandaki, karşıdaki apartmanın çocukları bile karnelerini aldı mı onda alırlardı soluklarını. Küçük büyük ayırt etmez selamsız geçmezdi kimseleri. Geçene de kendisi kızardı, bir kafanı kaldır bak etrafına diye. Yaşadığı son gününde bile çıkabildiği tek dışarı yer olan balkonundan selam verdi geçenlere, seslendi görmeyenlere. Herkesle edecek iki çift lafı vardı. 10 dakikalık mesafedeki camiye gidebildiği eski günlerde dönüşü bir saati bulurdu işte bu yüzden. Yedi cihanla barışık derler ya, öyleydi. Onu aramayanı bile arardı defalarca hiç gocunmadan."Ben 3 kere aradım o beni aramadı" diyen yeğenine "ne olur sanki bi daha ara, bin kere arasan ne olur ki" dermiş. Markette, restoranda, sokakta ya da bizim arkadaşlarımızdan olsun fark etmez, genç bir kız gördüğünde önce ellerini uzattırır parmaklarına bakar, yüzük varsa "Allah tamamına erdirsin" diye, yoksa "Allah ak yazı yazsın" diye dua ederdi. Yemeği, özellikle tatlıyı çok severdi. Yemeğinin yarısını bıraksa da doydum diye, "ne tatlı yiyeceğiz" diye sorardı mutlaka. O minicik midesinde tatlının yeri en baştan ayrılırdı. Bir keresinde Ankara'dan dönmeden önce uğradığımda mantar çorbası yapmıştım da ertesi gün sadece eline sağlık demek için aramış, "o ne kadar nefis bir çorba öyle, içmeye doyamadım" demişti.

Hep iyi yanlar hatırlanır ya, hiç mi kötü yanı yoktu dedemin, elbette vardı. Kimselere güvenmez, illa kendi kontrol ederdi her şeyi. Kandırmak pek mümkün değildi. Merhabası, iki çift laf ettiği herkesi arayıp konuşmak istemeye başlamıştı son zamanlarda. Kardeşimin kayinpederi Uğur Amca'yı da pek sevmişti, kardeşimden telefonunu kaydetmesini istemiş. Birazcık da annemin etkisiyle kardeşim kaydeder gibi yapmış da etmemiş, geri vermiş telefonu. Bir bakmış ki kayıt yok. Kardeşime kızmış, "Siz beni mi kandırıyorsunuz? Sizin elinizde telefon, herkesi arayıp konuşuyorsunuz, benim neyim eksik, ben de konuşucam" demiş. Bir de üstüne bizimkiler gibi akıllı telefon istemiş. Ömrü biraz daha yetseydi Viber'dan görüntülü de konuşurduk herhalde. Bir de her hastaneye yatışında hemşireleri birazcık bezdiriyordu. Aslında onlara bile güvenmiyordu doğru ilacı veriyorlar mı diye. Yine de her şeyi sormak için devamlı çağırırdı hemşireleri. Ispanak ve yoğurt ayrı gelince yemekte, birlikte nasıl yiyeceğini sormuştu. Yoğurdu mu ıspanağa dökmeli, ıspanağı mı yoğurda katmalı sorusu bizim için komik, hemşireler içinse bayağı bezdirici bir anı olarak yerini aldı hafızalarda. Bir keresinde de kardeşimle gece dışarı eğlenmeye çıkarken bize alkol almama sözü verdirdiği için ikimiz de vişne sodaya talim olmuştuk bütün gece. Tabi ondan sonra görünmeden kaçmayı başardık hep.

Yazmayı sevmem ondan geliyor diye düşünmüşümdür hep zira dedeciğim de notlar alıp anıları ölümsüzleştirmeyi pek severdi. Ortaokuldaydım, Aşık Veysel'in Dostlar Beni Hatırlasın kitabını almıştım evdeki kitaplıktan. Arka kapağını açtığımda son sayfada benim doğum bilgilerimi içeren bir yazı... Dedemin el yazısı altında doğumundan 16 gün sonrasının tarihi. Onun ben 16 günlükken yazdığı yazıyı, 13 yaşıma geldiğimde ancak bulabilmiştim. Ne annemlerin ne kimselerin haberi vardı bu yazıdan o güne kadar.


Çok sevdiği bir yeğeni vardı Karaman'dan. Hafız olmuştu, hatta Kur'an okumada birinciliği vardı. Dedem onu pek severdi, gururla söz ederdi hep. Ne tesadüf ki cenazenin kalkacağı gün Ankara'da işi varmış, duyunca koşmuş gelmiş mezarlığa. Mezarının başında güzel sesiyle duasını okudu, arada sesi titredi. Vedalaşırken anlattı sesinin titremesinin nedenini. Dedemi ziyarete geldiği son sefer dedem ona bir kaset vermiş, "dinle bakalım tanıyabilecek misin" demiş. Bakmış küçük bir çocuk Kur'an okuyor. Meğer dedem o 6 yaşındayken sesini kasede kaydetmiş de saklamış yıllarca. O zamandan dermiş "bu çocuğun sesi pek güzel, çok güzel Kur'an okuyor diye." Son ziyaretinde de  ona vermiş kasedi hatıra olsun diye. "Nasıl duygulanmayayım ben, eniştemin yeri bende bambaşkadır" diyerek anlattı hikayeyi bize. Kim bilir kimlerde daha ne anıları vardır bilmediğimiz...

Birlikte paylaştığımız anılarımızdan başka defalarca defalarca bıkmadan dinlediğim onun yaşamından anıları var bir de. Karaman'ın Kılbasan köyünde dünyaya gözlerini açarak başladığı yaşamı, acı tatlı bir çok anıya sahne olmuş. Ilkokuldan sonra tahsil hayatına çobanlık arası verince ortaokula dönüşü biraz geç olmuş. 18 yaşında kazık kadar bir delikanlı olarak başladığı orta 1.sınıfta, hocaları onu okumaya niyeti olmayan hayta öğrenci sanınca çok içerleyerek o meşhur sözünü geçirmiş aklından: "Bir baba evladından, bir hoca talebesinden özür dilemez ama ben öyle başarılı olacağım ki özür dilemiş kadar olacaksın hocam." Nitekim öyle de olmuş, hocasının özel takdirini alarak 21 yaşında mezun olmuş ortaokuldan. Daha okumak lazım deyip Ticaret Lisesi'ne devam etmiş, 24 yaşında da liseyi bitirmiş. Çok zorluklar çektiği için bir yandan okur bir yandan da fabrikada çalışırmış. Yaza denk gelen bir ramazan ayında hem çalışır hem oruç tutarken fabrikadan yorgun argın yurt odasına gelmiş de iftara daha var deyip biraz uzanmış. Uyandığında ne iftar kalmış ne de sahur. Aynı oruçla devam etmiş ertesi güne. Çoğu zaman da zeytin ekmekle açarmış orucunu. O zor günlerin ardından Iş Bankası'na girmiş. Çeşitli yerlerde görev yaptıktan sonra Ankara'ya dönüp 2.Müdür olarak emekli olmuş. Son 40 yılını Ankara'da geçirmiş olsa da, Karamanını da Karamanlı olmayı da çok severdi. Ola ki göçmen biriyle karşılaştı mı hemen sorardı aslen nerelisiniz diye. İllaki bulurdu Karaman'la bağlantısını, "büyüklerine sor bak mutlaka Karamanlısınızdır" derdi. Kılbasan'dan Ankara'ya, çobanlıktan bankacılığa uzanan başarı, azim ve şükür örneği oldu  dedeciğimin 87 yıllık uzun yaşamı benim için.

18 yaşındaki gencecik kızını kaybetmiş, oğlu yurt dışına gidince bir de hasretlik eklenmiş yaşamına. Ardından hayat arkadaşı, anneannem ona veda etmiş. Yine de güçlü durmuş ayakta. Hem de tüm sevgisini bizlere vererek. Diğer iki torunu uzakta da olsa hiç ayırmadı bizlerden, aynı büyük sevgiyle sevdi onları da. Özgem, Saygınım, Nedimem, Memedim, Muratım, Selinim olduk biz onun için hep. Onunduk, ona ait, ondan bir parçaydık hep. Biz mutlu olursak, yer içersek o daha da mutlu olurdu. Maddi manevi her zaman yanımızda oldu ve bunu her an hissettirdi bizlere. Tek biz değil bir sürü torunu vardı onun. Son yirmi yılına eşlik eden eşinin torunları da, yardım ettiği nice öğrenci de onundu. Herkese yetecek sevgisi vardı.

"Saygınımın da mürüvetini göreyim" diye ederdi duasını. Nitekim öyle de oldu. Gelinini de gördü, "Şeydam" olarak katıldı o da onun yüreğine. Defalarca prova ettiği kıyafetini giyindi, dermansız ama istekli adımlarla geldi torununun düğününe. Dedim ya tatlıyı çok severdi diye, pastasını yiyene kadar da kaldı. Görmediği nice insanı gördü, her biriyle sohbet etti.



Ince adamdı yaşamının son gününe kadar. Her birimizin doğum gününü sene başından o çok sevdiği takvim yapraklarına not ederdi. Arayıp hem doğum günümüzü kutlar hem de hayırlı bir yaş için duamızı ederdi. Bu yıl birkaç gün farkla alamadım duamı ama biliyorum ki o her an bizi düşünür, bizim için en iyisini dilerdi Allah'tan.

Kaybettiği tüm yakınlarının da vefat tarihleri vardı takvim yapraklarında. O günleri de hatırlar, dualarını eksik etmezdi. Öldüğü gün biricik yavrusunun ölüm yıl dönümüydü. Vasiyetiydi çok önceden; doyamadan kaybettiği kızının, Hatice'sinin mezarına gömülmek istiyordu. Kızının 42.ölüm yıl dönümünde duası yerine kendi gitti hediye olarak. Şimdi aynı mezarda birlikte huzur içinde yatıyorlar.

Karamanlı Hasan Hüseyin Özkan, iyi ki gelmişsin bu dünyaya, iyi ki benim dedem olmuşsun, iyi ki ben senin torunun olmuşum. Bana verdiğin tüm sevgi için, nice eşsiz anımız için, kimsenin söyleyemeyeceği kadar güzel "Özgem" deyişinin her defası için, her şey ama her şey için teşekkür ederim Dedem. Öte tarafta görüşürüz... Seni çok seviyorum, çok...


11 Mart 2013 Pazartesi

Peki "Şimdi" Ne Olacak?



"Hatırla! Tüm olasılıklar Şimdi'nin içinde bulunur."

Bu cümleyi Tanrılar Okulu kitabında okuduğumda o her yerde okuduğum, gördüğüm, duyduğum ve belki de bu yüzden ezbere bilip de gerçek anlamını kavrayamadığım tek gerçekliğin bu an olduğu kavramı geldi aklıma. Geçmiş ya da gelecek yoktur, tek an şimdidir. Ya da sevdiğim şekliyle "Hayat bir gün, o da bugün." Kimbilir daha kaç çeşitte karşıma, karşına çıkmıştır bu cümle. Ama ilk kez farklı bir kavrayış yaşadım Tanrılar Okulu kitabından sonra. Ya da en azından şu an ihtiyacım olan anlamı buydu diyeyim.

Yaşamda her an bir tercih yapıyorsun. Çikolata ikram ediliyor ve sen zihninin geçmiş tecrübeler klasöründen çikolata sevip sevmeme durumunu sorguluyorsun anında, farkında bile olmadan. Ve sonuca göre bir çikolata alıyorsun ya da almıyorsun. Bazen bu kadar basit seçimlerde bazense daha karmaşık seçimlerinde çalışıyor zihnindeki yazılım. Tabi basit ve karmaşık sana göre değerlendirmeler, o aynı şekilde işliyor. Hiç şaşmadan, hiç vakit kaybetmeden. Yani geçmiş kayıtlarından sorgulamasını yapıp sonucuna göre gelecek seçimini oluşturuyor. İşte bu tam da o anda oluyor. Ne önce, ne sonra, tam o anda! Şimdi'de!

Peki o zaman geçmiş ve gelecek var mı? Geçmiş sadece senin zihninde kalan kayıtlarsa nasıl emin olabilirsin ki var olduğundan? Aslında geçmiş dediğin senin yaşadıklarından sonra bilerek veya bilmeyerek verdiğin kararlarından başka bir şey değilken ve o kararların geleceğini yaratırken yaşamının kontrolünün elinde olduğunu düşünebilir misin? Evet, biliyorum senin yaşamın sadece senin elinde, kim karışabilir ki sana! Sana karışan, sana çelme takan senken, başka kimseye gerek var mı ki zaten? Geçmişi değiştiremezsin belki ama ondan özgürleşebilirsin. Yaşadığın deneyimlerine verdiğin anlamlar değiştiğinde, hatta yok olduğunda geleceğinin artık tamamen sana ait olacağını görebiliyor musun?


"Hatırla! Tüm olasılıklar Şimdi'nin içinde bulunur." Tüm olasıklar... İlk defa bu haliyle algılamanın verdiği şaşkınlıkla yazmak geldi içimden hemen. Bunca zaman gözümün önünde duran basit ama derin bir cümle. Ve bu cümleyi kavramaktan öte uygulamaya geçebilmek için yaşamı tamamen bir gözlemci olarak yaşamak gerekliliği. Ben olmaktan çıkıp, Özge'yi ve onu yönlendiren seçimlerini izleyen konumuna geçtiğimde görüyorum alıştığı seçimlerini. Ve nasıl da aynı döngüleri yaratıp durduğunu. Nihayet fark edip de değiştirme cesaretini gösterişini. Bir kez yaptığında nasıl da yazılımın değiştiğini algılayışını. Ve ilk defa gerçekten tüm olasılıkları Şimdi'de buluşunu.

Peki Şimdi ne olacak? İşte Şimdi her şey olacak :)

ÖZge

15 Şubat 2013 Cuma

Sen Neysen Öyle...

(English is below)


Profesyonel iş hayatına dönmek istediğimi her dile getirişimde söylediğim bir cümle vardı: "Yaşam nihayetinde bir oyun ve ben de yeni bir oyun alanı istiyorum." Asıl isteğim bende değişen, değişmeyen, yenilenen, aynı kalan ne varsa görmek için yeni bir sahneydi. Ve tam istediğim gibi bir işe başladıktan bir ay sonra ancak fark ettim şirketimizin markalarından birinin tüm etiketlerinde yazan sloganını: "Life is my playground!" yani "Yaşam benim oyun alanım!"

Tesadüf diye bir şeyin olmadığını öğreneli çok olmuştu da yine de şaşırmaktan alamıyordum kendimi doğrusu. Kendime devamlı hatırlattığım çekim yasası hep kulaklarımda yankılanıyordu, "sen neysen etrafında da öyledir, kendini görmek istiyorsan etrafına bak." Ağzımdan gayri ihtiyari ve safça çıkanlardan, en derinden dile getirip her gün hayalini kurduklarıma kadar teker teker olmaya başlamıştı isteklerim. Sloganla gelen mesaj ise fark etmesi keyifli bir kanıt oldu benim için. Tam da istediğim gibi harika bir oyun alanında olduğumun kanıtıydı. İçinde her çeşit insanın olduğu rengarenk bir alana sahiptim artık. "Erken mi acaba bunları söylemek için, ya ilerde farklı olursa her şey?" diye sorarken zihnim, her zamanki sakinlikle geliyordu yanıt içerden, "nasıl olması gerekiyorsa öyle olacak, sen neysen öyle..." Bu düşünce rahatlık veriyor içime, huzur bu olsa gerek diye düşünüyorum. Yaşamımdaki her şeyin sorumluluğunu üstlenmek, onları olduğu gibi kabul etmekle birlikte değiştirme gücümün olduğunu fark etmek ve dahası değiştirebilmek... Kendimi tam manasıyla olduğum halimle, her şeyimle kabul etmeyi şimdi gerçekten deneyimliyordum. Ve huzurumun asıl kaynağı da buydu.

İçindekiler sadece yaşamına değil, senin görünümüne de yansıyor aslında ve bu açıkça görülebiliyor. Ben içimde mutluluğu ve huzuru deneyimlerken çevremdeki kişilerden devamlı bununla ilgili yorumlar almaya başladım. Bir iş arkadaşım ısrarla bugün farklı bir şeyim olduğunu iddia etti durdu, halbuki kıyaslarsam önceki günlerden farkım yoktu. Ama arkadaşım bende farklı olanın ne olduğunu bulmak için durup durup bakıyor ve "yok valla bir şey var sende, makyajını mı farklı yaptın?" diyordu. O anlam vermeye çalışa dursun ben nedenini biliyordum içten içe. İçimden kendim için kullandığım her sıfat başkasının ağzından bana geliyordu. Ve her gün sahip olduğum her şey için şükrediyor ve olmak istediğim kişiyi düşleyip dua ediyordum.

Peki benim mutlu ve huzurlu olmamın benden başka nasıl bir katkısı var çevreme? Birebir kendi deneyimimle sabitlediğim haliyle ben mutlu oldukça ve enerjimi yüksek tuttukça girdiğim her ortam da bundan olumlu yönde etkileniyor. Suya atılan bir taşın yarattığı dalgalar gibi genişleyerek yayılıyor mutluluk. Benden bir başkasına, ondan bir başkasına ve başkasına... Gün içinde bir şekilde iletişimde olduğum birçok arkadaşımdan duyduğum cümleler ise bunu kanıtlıyordu devamlı. Ve ben de ısrarla onlara hatırlatıyordum kendilerini mutlu etmenin yollarını bulmalarını. Mutluluk bir seçim ve her an onu seçme şansımız var. Dahası birbirimize ekleyerek çoğaltabileceğimiz bir zincir mutluluk. İş hayatında ise birçok insan kendine uygun başka bir halka bekliyor eklenmek için aslında. Bir yerinden başlamak için bir destek belki de. İşte tam bu noktada benim kişisel mutluluğum ve enerjim giriyor devreye. Bugün ben ona destek oluyorum, belki elinden tutuyorum yürüyene kadar. Yarın o koşar adımlarla bir başkasına yapacak aynı şeyi. Bu bir kez başladı mı durdurulamaz bir zincirleme tepkime adeta.

İşte geçirdiğim şu kısacık zamanda bile en çok karşılaştığım durum konuşmaya, anlatmaya, desteğe ihtiyacı olan insanlar oldu. İçinde bulundukları durumun farkında olan, kendilerini motive edecek bir neden arayan ya da kendi içlerinde bir arayışta olan birçok insan var. Bunun yanı sıra kendisinden başka herkesin hatasını gören, her şeyin başka bir şeyler yüzünden olduğuna inanan, kendi mutsuzluğuna başkalarını da ortak etmek isteyen de bir çok insan var. Hepsi de haklılar ve hepsi de haklılıklarının kanıtını görüyorlar yaşamlarında. Çünkü inandıkları neyse yaşamları da öyle oluyor. Yine de hepsi bir renk benim için, mozağin bir parçası. Yaşamın her alanında var olan çeşit çeşit insan aslında. Önemli olan senin kendi mozağini hangi renklerle yapmak istediğin. Yine aynı kapıya çıkıyoruz yani, sen neysen mozağin öyle oluyor...

Şimdi yaşamına bir bak, nasıl görünüyor sana uzaktan? Olmasını istediğin şekilde mi? Öyleyse ne güzel, daha da artır, farklılaştır, renklendir. Yok istediğin gibi değilse düşün nasıl olmasını istediğini. Ne istiyorsan ona odaklan, bak etrafına var mı sana yardımcı olacak bir şeyler veya birileri? Yoksa iste evrenin sonsuz tedarik biriminden. Yazıcındaki A4 kağıdın bitince istemiyor musun çalıştığın yerin ilgili biriminden, yaşamın için de evrenden iste ihtiyaçlarını. Ve fark edip teşekkür et her karşılanan isteğin için. Her an mutlu olmak senin elinde ve her an paylaşarak artırmak mutluluğunu. En başta dedim ya sen neysen etrafın da öyle diye, bir hayal et sen mutlu olduğunda nasıl bir yaşamın olacak. Senden başlayıp büyüyecek dalgalar ve başka dalgalarla birleşecek yaşam denizinde. En nihayetinde saracak tüm dünyayı. Bir küçücük mutlulukla başlat her şeyi ve bırak büyüsün sonsuza...

Senin dalganın ulaştığı bir yerlerden sevgilerle...

ÖZge

*****

It's All As You Are

“Life is just a game and I need a new playground.” These were my words when I mention my desire about getting back to professional work life. What I really needed is a totally different scene to realize what was changed and not changed in me, what is renewed and which parts remain the same. And just after starting my new job which was as I wanted, I have recognized that the motto of one of our brands is “Life is my playground!”

I learnt well before that there is no coincidence in the universe, but still I cannot help myself not to be astonished. I was hearing my own words about law of attraction: “Your life is as you are, if you want to see yourself just look around.” My dreams, my requests, even the tiny ones I speak unconsciously or the ones that I dreamt of every single day from the heart, started to be realized one by one. Message hidden in the motto was just a pleasant confirmation. It confirmed that I am indeed in a wonderful playground right now. My mind started to ask that “Maybe it is very early to think about these, what if everything would change in time?”, answer was coming from inside peacefully as usual “It will be all how it should be, all how you are…” this thought relieves me, I think that this must be the inner peace. To take my life’s responsibility, to accept my life as it is, to realize my power to change my life and moreover to be able to change it… I was experiencing that strongly for the first time accepting myself as I am, with all I have and I have not. And this was the major source of my inner peace.

Indeed, you are reflecting what you have inside not only to your life but also to your appearance and this is clearly recognizable. While I was experiencing my inner peace and happiness, people around me started to give me compliments. One of my colleagues kept insisted that there is something different about me one day. Although I was almost the same as any other day, he was staring at me all the time just to find what is different and was saying “Did you make your makeup different today? There is something different, come on!” Well, just leaving him with his puzzle to solve, I was aware of what was going on. Every single word I used to define myself was reflecting me back from another person’s mouth. And I was thanking for everything I have and dreaming for the person I wanted to become every single day.

Well, how can my happiness and inner peace help another person and contribute to life around? Based on my own experience, I can tell that every place I go is affected positively from my happiness, inner peace and high energy. Happiness grows like the circles on the water, goes wider and wider, from me to another person, than another and another… And I was coming up with the evidences in my daily life when I speak to people around me. Therefore, I was reminding them all the time to find ways to keep themselves happy as much as they can. Happiness is a choice and every single moment there is a chance to choose it. Moreover, we can make it bigger and bigger just by linking our happiness chains to each other’s. And in work life, almost everyone is just waiting for another chain to be linked, maybe a point to start somehow. And in that precious moment my personal happiness and energy come into play. Today I am supporting my friend, maybe being his start point, just holding his hand until he walks on his own. Tomorrow, he will do the same for another who needs. And this is an unstoppable chain reaction once started.

People needs to talk, needs to tell, and needs support. I can tell it so, despite my short time of experience at my work place. There are many people who are aware of the situation they are in or look for a reason to motivate them or on a quest with their inner selves. Besides, there are also many people who see every single mistake around but oneself, believe that everything because of another person other than themselves, and feels an unbearable willing to spread their unhappiness. All have right and all find evidences to support their rightness. Because they live as how they believe. And for me, they are all a color of life, a piece of the mosaic. We are all a kind of human in every part of life. What matters is which colors you want to choose for your own mosaic. We again come to the same point, your mosaic will become as you are.

Now just look at your life, how it seems to you? Is it as you want it to be? If so, great! Improve it, diversify it, color it. If not, think about how you want it to be, dream about it. Focus on what you want, look around you whether there is anything or anyone to help you? If you cannot find support around you just ask for it from the eternal supply department of the universe. When you run out of paper on your printer, you demand it from your company’s related department, don’t you? So, demand your needs for life from the universe. And recognize every demand met, be grateful for it. You have the chance to be happy and to multiply your happiness by sharing every single moment. As I said in the beginning, your life is all as you are. Just dream how your life would be when you are happy. Your circles will be wider and wider, and collide with many others in life’s ocean. Ultimately, it will spread all around the world. Start it all with a tiny little happiness and let it grow eternally…

With all my love from where your circles reached…

OZge 

11 Şubat 2013 Pazartesi

Oyun Seni Çağırıyor!


Yaşam gelecekte olan bir şey değil! İşten sonra, şu problemi hallettikten sonra, çocuklar büyüdükten, önümüzdeki hafta yapılacak toplantıyı atlattıktan sonra, daha iyi bir işe geçtikten sonra gelecek olan zamanda değil yaşam. Soluk aldığın her anda, şimdi ve burada yaşıyorsun. İster beğen, ister şikayet et, ister daha iyisini hayal et, ister “böyle gelmiş böyle gider” de fark etmez. Her şeyde olduğu gibi hayatını şimdiki haliyle kabul etmek de senin seçimin, ona direnmek de.

Hayatında mutsuz olduğun, sevmediğin, istemediğin ne varsa önce onlarla savaşmayı bırakmalısın. Onlara “hayır” dedikçe güçlendirdiğini bilseydin yine de der miydin? Tam olarak bir “evet”e geçmesen de, sessiz bir kabullenişe de geçemez misin? Başına gelenleri iyi-kötü, olumlu-olumsuz, mutlu-mutsuz diye ayırt etmeden olduğu gibi kabul etmeyi denesen bir kez de? Denemesi bedava değil mi, bir kere de bunu dene bakalım ne sonuçlar alacaksın hayatında. Beğenmezsen yine bildiğini yaparsın ne olacak ki!

Stres dolu işin, sevmediğin insanlar, sorunlar, başına gelenler, ne yaşıyorsan geldiği şekliyle kabul etsen mesela? Bu demek değil ki her şeye tamam de, sana verilenle yetin. Tam aksine geleni geldiği şekliyle kabul edip gör kendindeki eksikleri. Kenara itme ben bunu istemiyorum diye. O sana ne kadarını doğru istemişsin ne kadarı eksik gelmiş onu gör diye gönderildi. Olmasını istediklerini dile getir ve yeniden iste, sonra da bekle yenilenmiş halinin gelmesini. Ama öyle oturma yerinde, yaşamaya devam et dolu dolu. Her gün gülecek bir şeyler bul, etrafına bak iyice, fark et olan biteni. Yeni bir iş istiyorsan önce mevcut işini kabul et olduğu haliyle. Hatta iş ortamını güzelleştir. İçten bir merhaba de çalışma arkadaşlarına, hatırını sor gerçekten merak ederek. Bu sonsuz evrende sen kendi dünyanda yaşarken yanı başındaki insanlar da kendi dünyalarında yaşayıp gidiyorlar. Merak et neler olup bitiyor o dünyada. Öyle paparazzi gibi değil, onun gözünden bakmaya çalış onun hayatına. Belki senden duyacağı bir güzel söz, bir olumlu bakış açısı değiştirecek yaşamını nerden biliyorsun? Güne güzel başlamayı sağlayacak bir şarkı, bir söz, bir şiir epostala. Çikolata hediye et çok tanımadığın bir iş arkadaşına. İçindeki çocuk mutlu olmayı unuttuysa bazen bir çikolata yeter hatırlatmaya. Ve aslında bizler içimizdeki çocuk ağladığında ağlıyor, mutlu olduğunda mutlu oluyor, güldüğünde gülüyoruz. Öyleyse bir çocuğun saflığıyla bak yaşamına. Her an yeniden başla yaşamaya. İçinde bulunduğun şartlar ne olursa olsun. Biliyorum önceleri zor olacak, pes etmek için türlü sebeplerin olacak hepsi de birbirinden geçerli! Ama işte değişim kendini zorladığın anda gelecek. Hiç yapmadığın şeyleri yaptığında, hiç olmadığın biri gibi olduğunda değişeceksin. Etrafında ne kadar çok şikayet ettiğin şey varsa hepsi sende aslında. Tam da bu yüzden önce kendinden başla değiştirmeye. Sen değiştikçe etrafın değişecek. Sen değiştikçe dünyan değişecek. Küçük adımlarla başla ve bir gün boyunca hep güzellikleri görmek için bak etrafına, tüm şikayetlerini koy bir kenara. Yine kafanda olacaklar belki ama diline taşımayarak başla işe mesela. Eğer bozarsan diyetini, tekrar başla ertesi gün, yine bozarsan tekrar. Ta ki bir tam gün başarana kadar. Ve diğer günlere taşı bu bakış açını.

Yaşam bir şeyler bittikten, değiştikten sonra yaşanacak bir şey değil. Her an yaşıyorsun ister fark et, ister fark etme. Yaşadığın her anı bir oyuna dönüştürüp içindeki çocuğun oynamasını sağlayabilirsin. Bunu en ciddi olman gereken anda bile yapabilirsin istersen. İş hayatı mutsuz çocuklarla dolu değil mi zaten? Sen kendi farkını yarat ve bırak merak etsinler. Ve sen bir kez bunu başardığında sana sırrını soracaklar, nasıl bu kadar rahat olabildiğini, mutlu olabildiğini soracaklar. Hatta hayretle diyecekler ki “senin sevmediğin, kötü olduğun biri var mı?” Sen de “Elbette var,” diyeceksin, “herkesi sevmek de, herkesle iyi olmak da ne mümkün. Ama onları da sevmediğim halleriyle kabul ediyorum, iyi ki varlar ve yaşamı tamamlıyorlar.” Çünkü artık sen olanı olduğu haliyle, değiştirmeye çalışmadan, direnmeden kabul etme özgürlüğüne sahipsin. Bir çocuk kadar yargısız ve bir çocuk kadar oyun peşindesin artık. İşte şimdi gerçekten yaşıyorsun!
Bir kez bunun tadını aldın mı vazgeçemeyeceksin.
Nerden mi biliyorum?
Sadece biliyorum ;)

ÖZge

29 Ocak 2013 Salı

Yin'i Yaşa Yang'ı Keşfet!


Eğer insan izin verse kendine biraz, diplerdekilerin yüzeye çıkmasına izin verme cesaretini gösterse birazcık kim bilir neler keşfeder kendinde... Sınırlar, yetenekler, cesaretler, hayaller, endişeler bir yana duygular taşır kişi kendi içinde, hem de her cinsinden. Sevdiğinden nefret eder bir yandan, korktuğu heyecanlandırır aynı zamanda, gülerken gözünden yaş gelir, acı çekerken mutluluk duyar sessizce. Dünya dediğimiz bu oyun alanı zaten her şeyi tam tersiyle sunmuştur bizlere ama bu kadar iç içe geçmiş bir halde var olması da bize bir oyunu belki de yaşamın. Felsefeden öte yaşamın ta kendisi yin ve yang'dan oluşur aslında.

Lunaparktaki o çok yükseklerden hızla aşağıya inen oyuncaklara bakıp da ilk kez binecekken bir korku sarar içimi. Göz bebeklerim büyür, nefesimi tutarım, hatta vaz geçme noktasına bile gelirim beni saran korku yüzünden. Ve biraz sonra işte o trende hızla inerken aşağıya ellerimi kaldırmış korkunun dönüştüğü heyecan duygusunu yaşarım tüm bedenimde. Korkudan eser yok gibi görünür ama o yine oralarda bir yerlerde beklemektedir. Korkunun içinde nereye gizlenmişti heyecan, ya da bir anda mı dönüşüvermişti? Peki ya senin o çok sevdiğin, onsuz yaşayamam dediğin sevgilin bir anda mı uzak olmuştu sana? Hatta belki de nefret bile ettin ondan? Onca zaman nefret neresinde gizlenmişti aşkının? Tüm başarılarını desteklerken arkadaşının içinde bir yerlerde kıskançlık sessizce bağırıyordu belki de. Ağlarken giden sevgilinin ardından içinde bir yerin mutluydu belki. Gülerken kahkahalarla bir anda göz yaşlarına boğuluvermemiş miydin? Ne kadar ince bir çizgide yürüyordu insan, bir yanı korku bir yanı heyecan; bir yanında sevgi, bir yanında nefret; bir yanı mutluluk bir yanı hüzün... Sevginin denizindeyken bir anda kendini nefretin içinde çırpınırken buluveriyordu.

Her duygu tam tersine dönüşme potansiyelini de taşır içinde. Ve sen fark etmezsen karşıtının varlığını, nerden çıktı şimdi bu duygular diye şaşırır kalırsın. Hatta belki bastırmaya bile çalışırsın kendini. Ne hissedersen hisset yaşa duygularını sonuna kadar. Susturmaya çalışma. İçindeki "siyah kuğu"nla yüzleş ve tanı onu. O hep seninle, senin bir parçan olarak kalacak. Ne kadar erken tanışırsan o kadar iyi. Ne kadar çok izin verirsen sesini duyurmasına onu o kadar iyi tanırsın. Ve bir an gelecek o da susacak tam karşıtının yaptığı gibi. Çok seveceksin ve nefret edeceksin, korkacaksın ve heyecan duyacaksın, ağlayacaksın ve güleceksin... Tüm bunlar arka arkaya, birbirine dönüşerek gösterecekler kendilerini. Ve bir an gelecek dengeni bulacaksın, o ince çizginin üstünde yürüyeceksin sakince. İçindeki tüm sesler kendiliğinden susmuş olacak. İşte o zaman gerçek dinginliği yaşayacaksın. Yaşam önünde bir tiyatro sahnesi gibi akacak ve sen hem her oyuncuyla bir olup oyuna katılacaksın hem de bir seyirci olacaksın. Perde diyene kadar tüm duygularla birlikte akıp gideceksin yaşam sahnesinden.

Hepimiz birer kaşifiz şu dünyada. Yolculuk ne yöne olursa olsun illa ki kendine çıkıyor her rota. Birazcık cesaretle keşfedilecek her duyguya muhteşem bir yolculuk yapmak senin elinde. Her duygunu keşfet, doyasıya yaşa ki yolculuğun unutulmaz bir maceraya dönüşsün...

ÖZge

19 Ocak 2013 Cumartesi

İstemek + Unutmak = Güvenmek


Tam bir ay önce, 19 Aralık 2012 tarihli bir not yastığımın altında. İstek, dua, soru, yakarış ya da hepsinin bir karışımı... Oldukça karışık bir kafayla yazıldığı ise aşikar. O zamanki hisler ve karışıklık ise üzerindeki yıl kadar eski ve uzak görünüyor şimdi.

Bugünün ilk saatlerindeydi bu notu fark ettiğimde. Hani orda olduğunu biliyordum, ne de olsa ben yazıp koymuştum onu da hatırlıyordum ama katlayıp yastığımın altına koyduğum günden beri içinde yazanları tamamen unutmuşum meğerse. Tesadüf(!) bu ya tam da bir ay sonra yazıldığı gün gibi yine bir 19 gününde buldum notumu, daha doğrusu Tanrı’nın cevabını. Zihnim her zamanki gibi bunun nasıl gerçekleştiğinin matematiğini sorguluyor. Oysa ki her şey öyle açık ve net ki, kendimi sadece O’nun ellerine bırakmış, “ne gelirse Sen’den kabulüm” demiştim. Ve en önemlisi unutmuştum yazdıklarımı. Her gece başımı koyduğum yastığın altında olan kağıdın içinde ne yazdığı hiç aklıma gelmemişti bunca zaman boyunca. Ancak bu gece yere düşürünce, “ya ne yazıyordu bu kağıtta” diye merak edip açtığımda gittim onu yazdığım geceye ve hatırladım o anki hislerimi.

“Yardım et! Lütfen!” yazmıştım kağıdın en başına, tam manasıyla bir yardım çağrısıydı bu aslında. Hani ne yöne gideceğini bilemediğin, hatta yönleri bile kestiremediğin dönemler olur ya, benim de kendimce kaybolduğum bir zamanda yardım istemiştim Tanrı’dan. Hangi seçeneği seçmem gerektiğiyle ilgili değildi yardım isteğim; benim küçücük aklımın sınırlı seçeneklerine ihtiyacım yoktu. Asıl istediğim O'nun bana sunacağı seçeneklerdi. Çok açık ve net bir şekilde yazmıştım “bana seçeneklerimi sun lütfen” diye, hatta bir de eklemiştim “ve onları fark etmemi sağla!” O kadar geneldi ki aslında yazdıklarım, ama bir o kadar da spesifik! Bana göre değil, O’na göre doğru olanların önüme gelmesini talep etmiştim. Hani konu başlığı seçtiğin yarışmalar vardır ya, soruları bilmezsin. Onun gibi ben de sadece konu başlığı verip “istediğin yerden sorabilirsin, hazırım” demiştim adeta. Tek bir madde hariç hepsi için seçeneklerim geldi önüme bu bir aylık zaman zarfında ve ben de seçimlerimi yaptım sadece kalbimi dinleyerek. Henüz cevaplanmamış maddenin de sırası gelecekti biliyordum artık. Zira birkaç gün önce aklımdan geçirmiştim “bi’ de şu olsa tadından yenmez!” diye.

Bu sabah da karşıma “Başardın!” mesajları çıktı çeşitli yerlerden. Demek ki paylaşma zamanıydı bu başarıyı. Çünkü asıl başarı sonuçtan ziyade içerikteydi ve “oldu-olmadı”dan çok öte olan hislerimdeydi. İsteklerini gerçekleştirmenin yolları maddelerinden ise daha da uzakta. Eğer bu bir başarıysa, şu anda algılayabildiğim tek bir kural var burada, ki sen de birçok kere okumuşsundur bunu: Gerçekten yürekten talep etmek ve unutmak! Çoğu zaman talepler yürekten gelir de, devamında da aynı şiddetle sürdürülür istekler; sanki bir önceki hiç duyulmamış gibi. Unutmak aslında güvenmek demek değil midir bir anlamda? Zihnin o kadar rahattır ki devamlı gündeme getirmesine gerek yoktur isteğini, sorgulamaz olacak mı olmayacak mı diye. Zihnin unutur, kalbinse bilir; işte Tanrı’ya gerçek güven budur bence. İşi ehline bırakıp yaşamına devam etmektir O’na güvenmek. Ve seçeneklerin önüne sunulduğunda seçimin ne olursa olsun aynı anlam ve değeri taşıyacağına güvenerek, aynı istediğin zamanki gibi yürekten gelen seçimi yapmaktır güvenmek. Zamanı geldiğinde isteklerini yerine getirene kalpten bir teşekkürü sunmaksa tek ve en değerli geri ödeme şeklidir belki de. Sunduğu seçenekler ve onları görebildiğin için, kalbinle seçim yapmana fırsat yarattığı ve en önemlisi de tüm bunları fark edebildiğin için teşekkür etmek…

İlla bir reçeteyse istediğin, formülü belli: İste + Unut = Güven! Güvenince, O’nun işine karışmayınca her şeyin ne kadar da kolay gerçekleştiğini sen de fark et. Ama biliyorum ki bu uygulanacak bir formül değil, sadece kendiliğinden olmasına izin verilecek bir eylem. Aslında kim bilir kaç defa yaptığın ama fark etmediğin bir şey belki de. Dileğim, Tanrı’ya güvenmenin doğal yolun ve doğal yolum haline gelmesi…

ÖZge

14 Ocak 2013 Pazartesi

Motivasyon Denen Meziyet


Şu hayatta motivasyon önemli meziyet. İşinde, sosyal hayatında, hobilerinde, hayatının hemen her alanında harekete geçmek için motive olman lazım. Dikkatini çekerim motive etmek, edilmekten bahsetmiyorum, bilakis OLman lazım diyorum. Öyle kurslarla, etrafının gazıyla falan olacak iş değil, senin bunu kendin seçmen gerek. Peki nasıl gerçekleştireceksin bunu? Tembel yanını susturup nasıl harekete geçeceksin? "Yapamam, başaramam"larını bir kenara nasıl bırakacaksın? Bunun en güzel yolu kendi başarı öykülerini hatırlamaktır.

Bir bak geçmişine, neler başarmışsın, ne zorluklardan geçmişsin de seni daha güçlü kılmış? Tüm başarıların bir bir ayakta duruyor. Takılıp kaldığında, üzüldüğünde geçmişe dönüyorsun ya, "o şöyle olmasaydı bu böyle demeseydi" diye, asıl şimdi dön geçmişine ve başarılarını hatırlat kendine. Ufaklardan başla, ilk yaptığın yemeği ve nasıl beğenildiğini hatırla mesela, ya da ilk ördüğün atkıyı, bitirmek için günlerini verdiğin o bilgisayar oyununu hatırla. Azimle çalışıp da yüksek aldığın bir sınavı, ilk defa yurt dışına çıkıp da sana zor gelen o yabancı dili nasıl konuştuğunu, en yoğun zamanlarına neler sığdırdığını, çok düşük ihtimale rağmen pes etmeyip aldığın o seçmeli dersi hatırla. Peşinden aylarca koşup da seni reddeden kişinin, tam sen "her şey bitti artık" demişken nasıl da sana geldiğini unuttun mu? Kimsenin senden umudu yokken kazandığın üniversiteyi, hiç tanımadığın bir ülkeye taşınma cesaretini nasıl gösterdiğini, herkes "artık çok geç" derken senin 40 yaşında başladığın üniversite eğitimini hatırla. Defalarca reddedilen projenin kabul edilip de herkesin senden haberdar olduğu zamanı, batırdığın işlerini ve en sonunda en tepeye çıkardığın işini, "sende yetenek yok" denirken azimle çalışıp kendini nasıl kanıtladığını hatırla. Daha kim bilir ne çok başarıların vardır bugüne kadar yaşadığın da sen yine de görmemekte ısrar ediyorsan, seninle aynı durumda olan başkalarının neler yaptığına bak. Kendi muhteşem yaşamının güzelliğini göremiyorsan eğer, illa dışarıda başkalarının başarılarında arıyorsan çareyi o da kabul. Yeter ki sen onları gör ve yaşamına uygulamayı seç.

Motivasyon dediğin önemli meziyet şu hayatta. Yaşadığın her anı bir başarı hikayesine dönüştürmek de, geçmişinin "keşke" ve "eğer ... olmasaydı" albümlerine göndermek de senin elinde. Kendini motive etmeyi seçersen sen de bir başkasına başarı hikayesi olursun belki kim bilir...

ÖZge